تبليغاتX
کانون فانوس دانشگاه شیراز

کانون فانوس دانشگاه شیراز
*******دوســتــی بـــــــا دانــــــشــــجـــــــویـــــان نــــــابـــــیـــــــنــــــــا********* 
قالب وبلاگ
P class=blogtitle> جهت درج مطالب خود در وبلاگ با نام خودتان   می توانید به آدرس ایمیل کانون   تماس بگیرید:    kanunefanus@yahoo.com
نويسندگان
لینک دوستان

دانشمندان توانستند با استفاده از کاشت یک تراشه‌ در پشت شبکیه افراد نابینا قدرت دیدن را به آن‌ها بازگردانند. یکی از این بیماران که به طور مادرزادی نابینا بود، توانست با استفاده از این تکنیک مدرن جراحی حروف الفبا و صفحه ساعت را تشخیص بدهد.
به گزارش بی‌بی‌سی، دانشمندان در پشت شبکیه چشم میکا تهرو 46 ساله از فنلاند، تراشه‌ای‌ آزمایشگاهی قرار دادند و به این ترتیب قدرت بینایی را به او بازگرداندند. این روش روی بیماران دیگر نیز با موفقیت همراه بود.
این تراشه‌ به بیماران امکان می‌دهد اشیا را با چشمان خود تشخیص بدهند، در حالی که در تکنیک‌های دیگر باید از یک دوربین خارجی برای دیدن استفاده ‌شود. جزئیات این روش در نشریه رویال سوسایتی B به چاپ رسیده است.
چشم
پروفسور رابرهارت زرنر از دانشگاه توبینگن آلمان و همکارانش در شرکت کاشت شبکیه AG این تراشه را روی 11 فرد که دچار مشکل بینایی بودند، آزمایش کردند. وی در این باره به بی‌بی‌سی گفت: «در برخی از افراد این تراشه‌ هیچ فایده‌ای به همراه نداشت، چرا که نابینایی‌ آن‌ها بسیار پیشرفته بود. اما در اکثریت استفاده از این تراشه‌ باعث می‌شد بیماران بتوانند به درستی اشیا را تشخیص بدهند. البته زمانی که تراشه‌ در فاصله زیادی در پشت شبکیه قرار می‌گرفت، یعنی در ناحیه لکه مرکزی(central macular area) بهترین نتیجه به دست می‌آمد.»
از میان این بیماران، دو نفر به دلیل ابتلا به رتینیت‌پیگمانتوزا مادرزادی یا RP بینایی خود را از دست داده بودند و بقیه به بیماری مادرزادی horoideraemia مبتلا شده بودند. بیماری آر.پی با نابودی سلول‌های شبکیه چشم به شب‌کوری، دید تونلی و حتی نابینایی دائمی منجر می‌شود. علائم این بیماری‌ها ممکن است از سال‌های اولیه زندگی خود را نشان بدهند.
از بین این بیماران، بهترین نتیجه در آقای تهرو دیده شد، چرا که بعد از استفاده از این تراشه‌ توانست یک قاشق و چنگال و یک لیوان را روی میز تشخیص دهد. او هم‌چنین توانست صفحه ساعت و هفت نوع سایه رنگ خاکستری را نیز شناسایی کند. کاشت این تراشه‌ به او امکان داد که بدون کمک دیگران، داخل اتاق حرکت کند و بدون برخورد با مردم از کنارشان عبور کند. در آزمایش‌های دیگر او حتی توانست کلمات دشت‌نوشته‌شده را بخواند و نام خود را که با املای اشتباه نوشته شده بود، تشخیص دهد.
او در این باره به بی‌بی‌سی گفت: «سه یا چهار روز بعد از کاشت این تراشه‌ که زخم‌ها و جراحات بهبود پیدا کرد، من می‌توانستم برخی تحرکات را متوجه شوم و زمانی که نور به چشمم برخورد می‌کرد، می‌توانستم شدت نور را تشخیص دهم. هر چه قدر من بیش‌تر تمرین می‌کردم پیشرفت بیش‌تری داشتم و بهتر می‌دیدم.»
بعد از مدتی آقای تهرو با تمرین کردن توانست به ذهن خود بیاموزد حروف را در کنار یکدیگر قرار دهد و جملات را بخواند. البته تراشه‌ پیوند زده شده فقط یک نمونه اولیه است و پس از مدتی از چشمان آقای تهرو خارج شد، اما دانشمندان به او قول داده‌اند تا به زودی نسخه تکامل‌‌یافته‌ای از این تراشه‌ را به چشمان او پیوند بزنند که می‌تواند زندگی او را به طور کامل متحول کند.
تهرو ادامه داد: «در طول این چند روز من احساس فوق‌العاده‌ای داشتم. حتی توانایی محدود دیدن با کمک تراشه‌ می‌تواند کمک زیادی به شما کند. به این ترتیب شما می‌توانید اشیا را بدون آن که نیاز باشد به جزئیات آن توجه زیادی داشته باشید، تشخیص بدهید».
این تراشه‌ نورهای وارد شده به چشم را به علایمی الکتریکی تبدیل می‌کند که توسط عصب‌های نوری پشت چشم دریافت می‌شوند. انرژی مورد نیاز این تراشه‌ از طریق یک کابل که از پوست پشت چشم به باتری متصل شده، تامین می‌شود.
این گروه در حال حاضر مشغول کار روی نسخه‌ای ارتقایافته از این تراشه‌ هستند که تمام وسایل جانبی آن در زیر پوست قرار می‌گیرد و انرژی مورد نیاز آن نیز از طریق دستگاهی خارجی تامین می‌شود که در پشت چشم قرار می‌گیرد و از زیر پوست به تراشه‌ منتقل می‌شود.
به نظر می‌رسد این تنها شیوه‌ای است که دانشمندان برای بازگرداندن بینایی به انسان‌هایی استفاده می‌کنند که به دلیل نقص عملکردی شبکیه چشم دید خود را از دست داده‌اند. البته در یک تکنیک دیگری که توسط دانشمندان آمریکایی استفاده می‌شود، تراشه‌ای‌ روی شبکیه چشم قرار می‌گیرد. در این روش به دوربین مجزایی نیاز است که روی عینک نصب می‌شود؛ اما دستاورد جدید دیگر نیازی به دوربین مجزا ندارد.

[ پنجشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1391 ] [ 9:7 ] [ فانوس2 ]
۲۳ فوريه ۲۰۱۲
ميمي نگوين لي –اِپُک تایمز
 
مقالات مرتبط: دانش و فن‏آوري
 
تصویر دکتر امير عامدي درحال استفاده از دستگاه اس‌اس‌دی، که در آزمایشگاه خود اختراع نموده است. (دانشگاه عبري اورشليم)
 
تجهيزات تعويض حواس (اِس‏اِس‏دي) می‏توانند اطلاعات بصری را از طریق حس‏های دیگر برای افرادی که به صورت نابینا متولد شده‏اند، تامین کنند و بدین‏ترتیب آن‏ها را قادر سازند که "ببینند" و اشیاء را شناسایی کنند.
دانشمندان دانشگاه عبري اورشليم، وسیله‌ای را به منظور جایگزینی حس بینایی با شنوایی(اس‌اس‌دی) اختراع کرده‏اند، که شامل گوشی‌هایی متصل به یک دوربین است. تصاویر گرفته شده توسط دوربین، از طریق الگوریتم مشخصي به اصوات تبدیل می‏شوند.
با ارائه آموزشی مختصر در آزمایشگاه، حتي کاربراني که تمام زندگی خود را در نابینایی سپری کرده بودند، توانستند اين "منظره‏هاي صوتي" را درجهت توضیح اشیاء، شناسايي موقعيت افراد و خواندن کلمات به کار ببرند.
ام‌آر‌آی کاربردی(fMRI) نشان داد که با وجود فقدان قوه‌ی بینایی در چشم‏ها، اصوات توانستند قسمت‌های مرتبط با بینایی را در مغز افرادي که به طور مادرزادي نابینا هستند، فعال کنند.
موضوع جالب توجه اين است که اين فعال سازي بر اساس دو مسير پردازش بینایی در مغز سازمان‏دهي مي‏شود. یک بخش به پردازش بصری فرم اجسام و رنگ‏ها و شناخت اشیاء مربوط است، در حالي‏که بخش دیگر بر موقعيت اجسام و هماهنگ سازي حرکت تصاوير تمرکز مي‏کند.
هنگامي‏که کاربران اِس‏اِس‏دي، موقعيت شيئي را شناسايي مي‏کنند، یک بخش فعال مي‏شود و وقتي‏که از آنان خواسته مي‏شود شکل تصويري را شناسايي کنند، بخش دیگر فعال مي‏شود. اين نوع پردازش، مشابه پردازشی است که برای شخصي بينا و عادي در هنگام ديدن اشیا انجام می‌گیرد و چنين نتیجه می‌دهد که قسمت مربوط به حس بینایی درمغز، براي تفسير داده‏ها منحصراً وابسته به حس بینایی نيست و احتمالا وظايف مشخص ديگري نيز برعهده دارد.  
اين يافته‏ها همچنين روشن می‌سازد که قسمت‏هاي ديگر مغز مي‏توانند در هنگام فقدان اطلاعات ورودی،  اطلاعات دیگری را از طریق حواس لامسه و بویایی توسط اندامها واعضا مرتبط، از دنیای بیرون کسب کنند.
امير عامدي، مدير اين تحقيق در گزارشي مطبوعاتي اين‏طور نتيجه گيري مي‏کند: "اگر چه مغز اغلب به شکل دستگاه حسي به نظر مي‏رسد، اما اين طور نيست. بلکه يک ماشين انجام کار است."
اين مطالعات، در مجله سِرِبرال کورتِکس به چاپ رسید.
[ یکشنبه دهم اردیبهشت 1391 ] [ 13:38 ] [ فانوس2 ]

" نابینایان هم خواب می بینند"

شاید یکی از جالب ترین سؤالاتی که افراد بینا در مورد نابینایان می پرسند درباره خواب دیدن نابینایان است؛ اینکه آیا نابینایان خواب می بینند؟ آیا در خواب رنگها را هم می بینند ؟ و...
می توان این سؤال را با توجه به نوع نابینایی فرد پاسخ گفت :

الف- نابینایان مطلق :این دسته افرادی هستند که از بدو تولد از دیدن محروم بوده اند. آنان حس لامسه و شنوایی قوی دارند و در خواب بیشتر صدای انسانها را می شنوند و اشیاء را لمس می کنند. همه صحنه ها و اتفاقات در خواب برای نابینایان اتفاق می افتد ولی تصویری از این صحنه ها مشاهده نمی کنند. نابینایان مطلق هیچ گونه ادراکات بصری در خواب ندارند. زیرا در بیداری از حس بینایی محروم اند.

ب- نابینایان دیر نابینا:این گروه افرادی هستند که پس از تولد بر اثر بیماری یا حادثه ای بینایی خویش را از دست داده اند . آنها دقیقا همانند یک فرد بینا خواب می بینند ، همان طوریکه قبل از نابینایی خواب می دیدند. آنها محیط های جدیدی که هرگز ندیده اند را نیز در خواب می بینند. حتی ادراکات بصری آنان قوی تر از گذشته عمل می کند.

درجات معلولیت بینایی ، نقش بسزایی در الگوی خواب و بیداری افراد نابینا دارد و این نکته حائز اهمیت است که افراد نابینا یک سیکل شبانه روزی واحد را طی می کنند.
خواب متناقص با محتوا یا بدون محتوای رؤیا در نابینا با جایگزین هایی همراه است و این جایگزین ها تصویرسازی ذهنی نیستند . مفاهیمی همچون شرافت، خوبی، عدالت در ذهن نابینایان به شکل ثابتی تجسم می یابد و همین مفاهیم فرا مفهومی دررؤیا تبلور می یابد نه تجسم بصری .
درواقع نابینایان در ساخت مفاهیم انتزاعی مشکلی ندارند و از طریق تجسم بدون ابعاد بصری قادرهستند که خواب ببینند .

[ یکشنبه سوم اردیبهشت 1391 ] [ 10:51 ] [ فانوس2 ]
سلام دوستان فانوس.

بنا داريم تاريخي را براي ملاقات اعضاي قديمي و جديد كانون قانوس تعيين كنيم.تاريخ هاي پيشنهادي به قرار ذيل است.لطفا با توجه به برنامه ي خود به تاريخي كه برايتان مقدور است راي دهيد و در صورتي كه بيش از يك تاريخ برايتان مناسب است به هر دو راي دهيد.

1- جمعه 8 ارديبهشت      ساعت 17.30          حافظيه 

2- جمعه 15 ارديبهشت    ساعت 17.30          حافظيه

3- جمعه 29 ارديبهشت     ساعت 17.30         حافظيه

این هم از باغ جهان نما که برخی دوستان پیشنهاد دادن بریم:

از تعيين تاريخ در خرداد ماه به دليل امتحان داشتن اعضاي دانشجو صرف نظر شده است.لطفا ابتدا به تاريخ هاي مورد نظر راي دهيد و سپس اگر پيشنهادي براي تاريخ يا مكان يا ساعت بهتري داريد اعلام نظر فرماييد.

;;;;;;

دوستان 29 ارديبهشت جمعه ساعت 17.30 باغ جهان نما هستيم.

به اونايي كه نميدونن خبر بدين. :)



[ جمعه بیست و پنجم فروردین 1391 ] [ 11:4 ] [ فانوس2 ]

مهندس نابینای گوگل، نابینایان را به دنیای فناوری‌های نوین راه می‌دهد





تی.وی.رامان پسر کتاب‌خوانی بود که در کودکی علاقه زیادی به ریاضیات و حل معما داشت. هرچند بیماری آب سیاه در 14 سالگی بینایی‌اش را از او گرفت ولی چیزی از علاقه‌اش کاسته نشد. تنها چیزی که عوض شد، نقش فناوری و نو‌آوری‌های شخصی در دنبال کردن فعالیت‌های مورد علاقه‌اش بود.بدین‌منظور، رامان مجموعه ابزارهایی ساخته است که کار با فناوری‌هایی را که برای افراد نابینا طراحی نشده‌اند، ممکن می‌کند. این ابداعات محدوده وسیعی را شامل می‌شوند، از یک مکعب روبیک پوشیده شده با حروف بریل گرفته تا نرم‌افزاری که فرمول‌های پیچیده ریاضی را به صدای بلند می‌خواند و رامان، آن را در قالب رساله دکتری در دانشگاه کرنل ابداع کرد. وی همچنین توانسته است نسخه‌ای از سرویس جستجوی گوگل را برای کاربران نابینا طراحی کند.
رامان 43 ساله اکنون مشغول کار روی ابزار مکانیکی جدیدی است که می‌تواند زندگی آسان‌تری برای نابینایان به همراه داشته باشد، یک گوشی همراه با نمایش‌گر لمسی!
نگاهت را عوض کن
پل شرودر، نایب‌رییس امور برنامه و سیاست‌گذاری بنیاد آمریکایی نابینایان که تحقیقات فناوری‌های مرتبط با نابینایان و کم‌بینایان را اداره می‌کند، می‌گوید: «آن‌چه رامان انجام می‌دهد، شگفت‌انگیز است. او متفکری پیشرو در زمینه مسائل دسترسی به فناوری است و توانایی بی‌نظیری برای خلق و تغییر فناوری‌ها جهت برآورده کردن نیازهایش دارد.»
بعضی از نو‌آوری‌های آقای رامان، استفاده از ابزارهای الکترونیکی و خدمات اینترنت را نه تنها برای نابینایان، که برای همه آسان‌تر ساخته است. راز موفقیت رامان، چگونگی نگاه او به مشکلات است. او به جای این‌که بپرسد چگونه فرد نابینا می‌تواند با دستگاه کارکند؛ ترجیح می‌دهد این سوال را بپرسد:« چگونه وقتی کاربر به صفحه نمایش نگاه نمی‌کند، باید با این دستگاه کار کند؟»
چنین سیستم‌هایی می‌توانند برای رانندگان یا دیگر افرادی که از کار کردن با تلفن همراه بدون نگاه کردن به آن سود می‌برند، مفید باشند. آن‌ها همچنین به متولدین دوران انفجار جمعیت (دو دهه پس از جنگ جهانی دوم) که بینایی خود را به تدریج و با افزایش سن از دست می‌دهند، کمک می‌کنند به استفاده از فناوری‌هایی که به آنها عادت کرده‌اند، ادامه دهند.
«کارهای آقای رامان بازتاب‌دهنده این حقیقت است که بیشتر نوآوری‌ها در ابتدا برای افراد ناتوان و معلول طراحی شده‌اند و سپس برای استفاده عموم مردم رواج یافته‌اند.» این اعتقاد لری گلدبرگ است که سرپرستی مرکز ملی رسانه‌های قابل استفاده ‌WGBH را بر عهده دارد. فعالیت‌های این ایستگاه رسانه‌ای عمومی در بوستون شامل حذف برآمدگی لبه پیاده‌روها برای عبور ویلچر، ساخت برنامه برای ایستگاه‌های تلویزیونی و توسعه فناوری تشخیص نوری حروف است که در نرم‌افزارهای بهینه‌شده برای خواندن کتاب‌های چاپی به صدای بلند استفاده می‌شود؛ هرچند که این فناوری هم‌اکنون در بسیاری از نرم‌افزارهای رایانه‌ای کاربرد دارد.
اما بهینه کردن تلفن‌های همراه با نمایش‌گر لمسی چالش بزرگی برای نابینایان به‌نظر می‌رسد، به خصوص این‌که روی صفحه شیشه‌ای آنها هیچ دکمه‌ای برای هدایت انگشتان وجود ندارد. ولی رامان معتقد است با تنظیم درست، گوشی‌های دارای نمایش‌گر لمسی که خیلی از آنها هم‌اینک به فناوری جی.پی.اس مجهزند، می‌توانند به نابینایان کمک کنند تا دنیا را هدایت کنند. او می‌گوید: «چقدر باید با باورهایتان کلنجار بروید تا بفهمید که یک روز تلفن همراه شما می‌تواند بگوید: مستقیم برو، دویست متر جلوتر به تقاطع الف و ب می‌رسی. این امر قطعا قابل انجام است.»
چرا به فکر نابینایان نیستید؟
سال‌هاست فعالان حقوق نابینایان اعتراض دارند که شرکت‌های بزرگ برای این‌که محصولاتشان برای همگان قابل استفاده باشد، فعالیت‌های خیلی کمی انجام داده‌اند. علی‌رغم این‌که اینترنت فرصت‌های زیادی برای نابینایان فراهم کرده، اما حضور در دنیای مجازی برای نابینایان کماکان پر از موانع و مشکلات است. نرم‌افزار پیچیده خواندن صفحه نمایش نیز که متن‌ها و صفحه‌های اینترنت را به کلام تبدیل می‌کند، قیمتی بالای 1000 دلار دارد؛ ولی حتی با چنین نرم‌افزاری نیز گشت و گذار در خیلی از سایت‌ها بسیار سخت خواهد ‌بود.
سال گذشته فدراسیون ملی نابینایان در جریان یک دادخواهی برجسته به توافقی حقوقی با شرکتی دست یافت که فعالان سایت، استفاده از آن را برای نابینایان غیرممکن یافته بودند. در این توافق شرکت خرده‌فروش موافقت کرد که سایتش را برای نابینایان قابل ‌استفاده کند. فدراسیون توانسته الزام قابل استفاده بودن سایت‌ها را برای نابینایان به دست آورد و اکنون فقط سایت‌هایی را تایید می‌کند که صددرصد برای همه قابل استفاده باشد.
اما یک مشکل اینجاست که فناوری غالبا بسیار سریع‌تر از راهنمایانی پیشرفت می‌کند که اطمینان می‌دهند وب‌سایت‌ها با نرم‌افزارهای خواننده نمایشگر سازگارند. در ماه دسامبر ، یک گروه استانداردهای اینترنتی به‌نام کنسرسیوم شبکه جهانی تارنماها، ویرایش دوم از راهنمای قابل استفاده‌سازی سایت‌های اینترنتی را ارائه کرد. ویرایش قبلی در سال 1999 ارائه شده بود، یعنی زمانی که سایت‌ها به‌جای کاربری‌های چندرسانه‌ای کنونی فقط شامل صفحات ایستا و غالبا متنی می‌شدند.
دردسرهای وب برای نابینایان
مشکلات وب برای نابینایان به شکل‌های متفاوتی ظاهر می‌شود. یکی از آن‌ها captcha است، بخش امنیتی متشکل از زنجیره‌ای از حروف و ارقام کج و معوج که کاربر باید پیش ‌از تکمیل ثبت‌نام برای یک سرویس جدید، آن‌ها را بخواند و دوباره تایپ کند. فقط تعداد کمی از وب‌سایت‌ها کپ‌چای صوتی دارند.
برخی صفحات طراحی ضعیفی دارند؛ مانند سایت‌های تجارت الکترونیک. در این صفحات، کلید بررسی یک تصویر بدون عنوان است و تنها کسانی می‌توانند آن‌را پیدا کنند که نمایش‌گر را می‌بینند، ولی نرم‌افزار آن‌را از یک عکس معمولی تشخیص نمی‌دهد.
به گفته اریک بریج، مدیر امور حقوقی و خدمات دولتی شورای آمریکایی نابینایان، درصد عظیمی از صنایع وارد این مقوله‌ نشده‌اند که امکان دسترسی به محصولاتشان را برای جامعه نابینایان نیز فراهم کنند. آقای بریج و وکلای دیگر درحال پیگیری این موضوع هستند که قابلیت دسترسی نابینایان به فناوری باید در خود فناوری‌ها دیده شود، نه این‌که به عنوان گزینه‌ای اضافی بر آن افزوده شود.
افراد با ناتوانایی‌های دیگر نیز مشکلات مشابهی با اینترنت دارند. آقای گلدبرگ در این مورد می‌گوید: «در بین ناشنوایان نیز ناراحتی‌های زیادی به‌دلیل حجم بسیار بالای ویدیوهای بدون زیرنویس به چشم می‌خورد.»
راه‌حل‌های گوگلی
 رامان که پیش‌از پیوستن به گوگل در سال 2005، برای شرکت Adobe و هم‌چنین مدتی به عنوان پژوهش‌گر برای آی.بی.ام کار می‌کرد، از نزدیک با مشکلات قابلیت استفاده از دنیای مجازی درگیر بوده است، هم به‌صورت فردی و هم به‌صورت حرفه‌ای. در سال 2006، او ویرایش جدیدی از موتور جستجوی گوگل را ارایه داد که به وب‌سایت‌های سازگار با نرم‌افزارهای خواندن صفحه نمایش اولویت می‌داد. او می‌گوید: شما نمی‌توانستید حتی یک وب‌سایت بیابید که کاملا با راهنمای قابل استفاده بودن منطبق باشد، ولی این سیستم می‌توانست وب‌سایت‌هایی را که با این نرم‌افزارها سازگارترند و به خوبی با آن کار می‌کنند، شناسایی کند.
این سرویس آن‌قدر که او امید داشت، گسترده نیست؛ اما تاثیرگذار بوده است. متصدیان خیلی از وب‌سایت‌ها که سایت‌هایشان در موتور جستجوی گوگل جایگاه والایی کسب نمی‌کردند، از  رامان می‌پرسیدند که چگونه می‌توانند جایگاه بالاتری پیدا کنند و بدین ترتیب، قابلیت سازگاری با آن نرم‌افزارها به سایتشان افزوده می‌شد.
این سرویس شامل یک بزرگ‌کننده صفحه نمایش است که نتایج جستجوی خاصی را بزرگ می‌کند. به گفته آقای رامان، این قابلیت برای کمک به آن دسته از کاربرانی است که دید ضعیفی دارند، ولی می‌توانند برای جامعه هدف خیلی بزرگتری مناسب باشد، مخصوصا بر روی گوشی‌های همراه و وسایل الکترونیکی دیگری که صفحه نمایش کوچکی دارند.
برای استفاده شخصی، او یک سیستم بهینه شده شخصی را ابداع کرده که با از سر راه برداشتن هر چیزی که ممکن است سرعت فعالیت‌هایش را کاهش دهد، دسترسی موثرتری به نیازهایش روی کامپیوتر و همچنین اینترنت فراهم می‌کند. برای مثال، سیستم مستقیما به روی متن مقاله‌ای که او معمولا روی سایت خبری می‌خواند، می‌رود و لینک‌ها و ویژگی‌های دیگری را که معمولا روی صفحات وب دیده می‌شوند، حذف می‌کند.
همین اواخر، رامان مشغول کار روی یک مقاله تحقیقی درباره ساختار آینده وب بود. یک مانیتور روی میز کارش هست که معمولا خاموش است، مگر این‌که او بخواهد به یک همکار یا بازدیدکننده چیزی را نشان بدهد. او روی کی‌بوردش چیزی تایپ کرد؛ سرش را اندکی چرخاند و به آن‌چه نرم‌افزار خواندن صفحه نمایش از طریق دو هدفون بیسیم برایش می‌خواند، گوش سپرد.
مهارت پردازش سریع اطلاعات
نرم‌افزار خواندن صفحه نمایش او روی سرعتی سه برابر حالت عادی تنظیم شده‌است که برای یک گوش ناآشنا کاملا نامفهوم است؛ ولی برای آقای رامان که معمولا یک عینک آفتابی بزرگ به چشم دارد، این به معنای خواندن با سرعتی در حد یک انسان برخوردار از نعمت بینایی است.
پردازش سریع اطلاعات، مهارتی است که او در طی سالیان دراز به دست آورده است. یک کلیپ ویدیویی یوتیوب، او را در حالی نشان می‌دهد که مکعب روبیک بریل را در 23 ثانیه حل می‌کند. وقتی او چیزی تایپ نمی‌کند، قطعات کاغذ را با سرعتی حیرت‌آور تا می‌زند و آن‌ها را به اشکال کوچک هندسی شبیه اریگامی، مثلا درناهای کاغذی ژاپنی تبدیل می‌کند.
در شرکت گوگل، او از یک اتاق کار مشترک با چارلز چان 25 ساله و همچنین هابل، سگ راهنمایش، استفاده می‌کند.
آقای چان که البته چشمانش مشکلی ندارند، یک نرم‌افزار رایگان خواندن صفحه نمایش را برای فایرفاکس نوشته است. این دو همکار با کمک یکدیگر، 2 شرت‌کات تازه به کی‌بورد اضافه کرده‌اند که به نابینایان و کم‌بینایان کمک می‌کند به سرعت در میان نتایج جستجوی گوگل مسیریابی کنند. آنها هم‌چنین ابزارهایی تدوین کرده‌اند که کاربری‌های سطح بالای تحت وب را مانند ای‌میل و وبلاگ با نرم‌افزار خواندن صفحه نمایش سازگار می‌کند.
اما امروز بیش‌تر تلاش‌هایشان روی نمایش‌گرهای لمسی گوشی همراه متمرکز شده است. آقای رامان می‌گوید: «چیزی که بیش از همه توجه مرا به خود جلب کرده، این است که همه چیز به سمت دنیای همراه می‌رود، چراکه یک تغییر دهنده واقعی زندگی است.»
گوشی‌های همراه لمسی برای نابینایان
 رامان برای نمایش پیشرفت کارشان، گوشی همراه لمسی مدل G1 خود را که به نرم‌افزار اندروید گوگل مجهز است، از جیبش در‌آورد. او و آقای چان به تازگی نرم‌افزاری روی آن نصب کرده‌اند که تا حد زیادی مانند یک خواننده صفحه نمایش رایانه کار می‌کند. آنها روی روشی کار می‌کنند که به افراد نابینا یا هر کسی که به نمایش‌گر نمی‌نگرد، اجازه می‌دهد متن اعداد یا دستورات را وارد کنند.این طرح، مکمل سیستم‌های تشخیص صدا خواهد بود که همیشه قابل اطمینان نیستند و به خصوص در محیط‌‌های پر سروصدا به‌خوبی کار نمی‌کنند.از آن‌جا که او نمی‌تواند به طور دقیق یک دکمه را روی نمایش‌گر لمسی فشار دهد، آقای رامان شماره‌گیر جدیدی ابداع کرده که بر اساس موقعیت‌های متناسب کار می‌کند. اولین جایی را که او فشار دهد، به‌عنوان محل دکمه 5 که مرکز یک شماره‌گیر معمولی است، در نظر می‌گیرد. برای گرفتن شماره‌های دیگر، او انگشتانش را در جهت متناظر حرکت می‌دهد؛ مثلا برای 1 ، یک واحد به بالا و یک واحد به چپ می‌رود. اگر اشتباهی مرتکب شود، او می‌تواند آن رقم را به سادگی و با تکان‌دادن گوشی پاک کند، چراکه این گوشی به تکان حساس است.
رامان و چان روش‌های دیگری را نیز آزمایش می‌کنند. البته هیچ‌یک از این روش‌ها تاکنون عرضه نشده‌اند، ولی آقای رامان که هم‌اکنون از گوشیG1 به عنوان گوشی همراه اصلی‌اش استفاده می‌برد، امیدوار است که به زودی آنها را رایگان در دسترس همگان قرار دهد. امروزه نرم‌افزارهای کمی برای خواندن صفحه نمایش گوشی‌های همراه وجود دارند که قیمتی به اندازه خود گوشی‌های همراه دارند.
به گفته آقای رامان، فناوری‌ای که واقعا می‌تواند زندگی را عوض کند، گوشی همراهی است که می‌تواند علایم را از طریق دوربینش بخواند؛ ولی هنوز چند سالی تا آن زمان مانده است. هم‌اینک بعضی دستگاه‌ها می‌توانند بدین روش، مطالب متنی را بخوانند؛ ولی چون کاربران نابینا نمی‌دانند علایم در کجا قرار دارند، نمی‌توانند دوربین را روی آن بگذارند یا به طور مناسب از آن فیلم‌برداری کنند. اما وقتی تراشه‌ها به اندازه کافی قدرتمند شوند، می‌توانند جای یک علامت را تشخیص دهند و متن آن ‌را بخوانند.
رامان می‌گوید: «این چیزها اتفاق خواهند افتاد و حتی افراد بینا نیز از آن استفاده خواهند کرد. اگر شما فناوری‌ای در اختیار داشته باشید که بتواند علایم راهنمایی خیابانی را که در آن رانندگی می‌کنید، بخواند؛ برای همه سودمند خواهد بود. مثلا اگر در کشوری بیگانه رانندگی می‌کردید، چنین سیستمی خواهد توانست علایم را ترجمه کند.»
نو‌آوری‌های آقای رامان مدت‌هاست راه خود را به میلیون‌ها رایانه شخصی باز کرده است. در دهه نود، وقتی در ادوب مشغول به کار بود، او کمک کرد تا فرمت پی.دی.اف برای نرم‌افزارهای خواندن صفحه نمایش قابل استفاده شود. چنین توانایی‌ای برای استفاده دولت فدرال از فرمت پی.دی.اف الزامی بود و نهایتا به این ختم شد که به عنوان یک فرمت استاندارد برای متون الکترونیکی معرفی شود. 
جان وارناک، رییس هیات‌موسس ادوب در این باره می‌گوید: «این موضوع هم برای ما به ‌عنوان یک موسسه تجاری و هم برای نابینایان بسیار مهم بود».آقای رامان می‌پندارد هنگامی بیشترین تاثیر را روی دیگر مهندسان می‌گذارد که آنها را به قابل استفاده کردن محصولاتشان برای نابینایان ترغیب کند و از آن مهم‌تر، وقتی است که بتواند آنها را متقاعد کند که مسایل جالبی در این زمینه وجود دارند که نیاز به راه‌حل دارند. او می‌گوید: «اگر بتوانم 10 مهندس دیگر را برای کار درباره قابل استفاده کردن محصولات برای نابینایان جذب کنم، پیروزی بزرگی برای من خواهد بود.»
مترجم: مجید جویا - نیویورک تایمز - 4 ژانویه

[ شنبه نوزدهم فروردین 1391 ] [ 18:24 ] [ فانوس2 ]
جرقه‌ اين زندگي در كلاس آموزش خط بريل زده شد و استاد و شاگرد زندگي بي‌نور، اما روشن خود را آغاز کردند. چشم‌هاي یکدیگر را نمي‌بينند ولي همديگر را بسيار عميق مي‌توانند درك كنند و زندگي‌شان بر همين درك و لمس عميق استوار است. لبخندهاي مهربان را نمي‌بينند، ولي صدای شان لحنی مهربان دارد و اینگونه احساسات خود را منتقل می كنند؛ "ربيع" هنرهاي دستي زيباي "افسانه" را نمي‌بيند، ولي می داند دست های پینه بسته همسرش خالق چه زیبایی هایی بوده اند.
 
به گزارش خبرنگار اجتماعی ایسنای خوزستان، "افسانه برون" و "ربيع‌ پورخدادادي"، زن و شوهر نابيناي مطلق زندگي مشترك خود را بدون هيچ نگاه و چشم داشتي آغاز كردند و همچنان این زندگی را دوست دارند. شاید شب و روز زیاد برای آنها فرقی نداشته باشد و تفاوت نور و تاريكی را ندانند، ولي زندگي آنها يكنواخت و بي‌روح نیست و باغچه کوچک کنج حیاط این را ثابت می‌كند؛ باغچه ای که دستی به زیبایی بر آن کشیده شده است.
 
"ربيع" مي‌گويد: "درست است که گل‌ها را نمي‌بينم، ولي از بوي آنها می توانم نوع گل ها را تشخيص بدهم." كاشتن گل در این باغچه کوچک از كارهاي مورد علاقه ربيع و افسانه و يكي ديگر از اشتراكات سليقه‌اي آنها است.
 
سال 66 ازدواج کرده اند؛ خیلی ها با این وصلت مخالف بودند، ولی ربیع و افسانه حالا "امین" 13 ساله را کنارشان دارند و از زندگی باهم لذت می برند؛ امین همه هم و غم آنها است. صحبت از ازدواج که به میان می آید، ناخودآگاه لبخندي بر لبانشان مي‌نشیند؛ انگار که یاد آن روها دوباره در ذهن شان زنده شده باشد. عكسي از عروسي خود ندارند و ربيع با لحنی مهربان به افسانه مي‌گويد: "عكس براي چه؟ ما كه نمي‌توانيم ببينم".
 
خانه محقر اما دلباز ربيع و افسانه با سازه‌هايی سبك از فضایی كه به شكل گاراژ است، جدا شده و همه زندگي آنها در اتاق كوچكي خلاصه مي‌شود. افسانه دستش را مي‌چرخاند و مي‌گويد: "مثلا اين زمين را یک فرد خير براي نابينايان وقف كرده ولی به جز ما هیچ نابینایی در این مکان زندگی نمی کند."
 
وقتي چشم نباشد، چشم و هم چشمي و چشمداشت هم وجود ندارد. ربیع و افسانه بسيار ساده و صميمي دست مهمان خود را مي‌گيرند و به اتاق كوچك خانه خود هدايت مي‌كنند. در اتاق 12 متري آنها همه اسباب زندگي‌شان ديده مي‌شود. در قسمتي از اتاق وسايل ضروري زندگي، در گوشه‌اي هنرهاي دستي و وسايل تزئيني افسانه‌ و در گوشه‌ی ديگر مدال‌ها و تابلوهاي نقاشي و كتاب‌هاي امين قرار گرفته؛ افسانه چايي دم می کند و مي‌آورد. لبه‌هاي فنجان را با انگشتانش لمس می کند و چايي خوشرنگ را به گونه‌اي در فنجان مي‌ريزد كه قطره‌اي از آن خارج از فنجان نمی ريزد. فنجان را چنان مستقيم به سمت ما تعارف مي‌كند كه یک لحظه يادم مي‌رود در مقابل يك روشن‌دل قرار دارم.
 
ربيع كه اصرار دارد در گوشه‌ اتاق و كنار در ورودی بنشيند، صداي فنجان ها را كه مي‌شنود كمي‌جلوتر مي‌آيد و دقيقا دست خود را به طرف یکی از فنجان های چای دراز می کند و آن را برمي‌دارد. این زن و شوهر نابینای مطلق کارهای شان را با چنان دقت و ظرافتی انجام می دهند که حتی برخی افراد سالم و بینا هم ممکن است این دقت را نداشته باشند؛ یک لحظه با خودم فکر می کنم؛ حتی تصور زندگي، بدون رنگ‌ها و ديدن روز و شب و آفتاب و سايه‌ بسيار سخت است.
 
افسانه نامه‌هايش را از درون كمد‌ در مي‌آورد و مي‌گويد: "ديگر جايي براي شكايت كردن سراغ ندارم. از رئيس جمهور و استانداري و فرمانداري گرفته تا اداره كل بهزيستي استان و اهواز و انجمن نابينايان؛ همه نوع قول و وعده را شنيده ام ولي تاكنون هیچ کدام از آنها عملي نشده اند. اداره كل بهزيستي استان هم که فقط زنان بی سرپرست را مورد حمایت قرار می دهد و حتما بايد طلاق بگيرم تا حمایت شوم."
 
ربيع تنها به حرفهايمان گوش مي‌دهد و هر از چند گاهي سرش را به معناي تائيد تكان مي‌دهد. لذت بردن او از شنيدن صحبت‌هاي افسانه را به راحتي مي‌توان در چهره‌اش ديد. افسانه قدرت تكلم بالايي دارد و با اينكه چشم‌ها را نمي‌بيند، ولي هنگام صحبت كردن زاويه چهره خود را تغيير مي‌دهد و سرش را به طرف مخاطبش مي‌چرخاند. با مهره های سیاه و سفید کارهای دستی زیبایی انجام داده؛ با تمركز مهره‌ها را مي‌شمارد و با مهره‌هاي سفيد و سياه بر اساس شمارش و به خاطر سپردن جاي آنها، به كار خود سليقه و شكل خاص و زيبايي مي‌بخشد.
 
افسانه وسط صحبت‌هايش نزديك تر مي‌آيد و با صداي آرام و به حالت پچ‌پچ مي‌گويد: "زندگي در اين خانه خيلي سخت است. حشرات و جانوران موذي به راحتي وارد اتاق مي‌شوند و ما آنها را نمي‌بينيم. مجبورم هميشه به در و دیوار خانه سم بزنم و به همین خاطر هم هميشه از بوي سم گيج هستيم. روزهايی که گرد و خاک می شود هم ذرات خاک وارد اتاق می شوند و حتی تنفس كشيدن را هم برایمان سخت می کند.
 
تور زيبايي كه بر روي سطل سيب زميني و پيازها قرار گفته توجهم را جلب مي‌كند. سليقه و هنر را در همه قسمت‌هاي اتاق مي‌توان ديد. صنايع دستي زيباي افسانه آنقدر با ابتكار و هنر ساخته شده‌اند كه گمان نمي‌كنی اين همه هنر و سليقه کار فردی نابينا باشد. افسانه آهي مي‌كشد و مي‌گويد: "حيف كه همه هنرهاي دستي‌ام را ندارم و بسياري از آن‌ها را به بهزيستي اهدا كردم."
 
در اين خانه کوچک، اين هنرهای زیبا و آمیخته با فقر را تنها چشمان کوچک امين مي‌تواند ببيند. امين، مادر و پدر نابيناي خود را هم مي‌بيند ولي خود، ديده نمي‌شود؛ به تئاتر علاقه دارد و دوست دارد برای پدر و مادرش نقش بازی کند و آنها او را ببینند. او حتی نمي‌تواند نقاشي‌هاي كودكي‌اش را به آنها نشان دهد.
 
افسانه برخلاف مادران ديگر كه از تعريف‌ و تمجید ديگران نسبت به فرزند خود لذت مي‌برند،‌ از اين موضوع هم لذت مي‌برد و هم رنج؛  تصور كارهاي زيباي امين خوشحالش مي‌كند و حسرت نديدن آنها آزارش مي‌دهد.  از چشمان زيباي امين كه مي‌گوييم پدرش لبخندي مي‌زند و مي‌گويد: "من نابینای مادرزادي نبودم،‌ در سه سالگي نابينا شدم؛ مرا چشم زدند! ولي حالا چيزي از دنيا و و رنگ‌هايش يادم نمي‌آيد. حالا ديگر امين چشم‌ها و همه دنياي من است؛ با او مي‌بينم و زندگي مي‌كنم." ربيع وسط حرف‌هايش سيگاري دود مي‌كند و به سمت انبار گاراژ می رود؛ اشاره مي‌كند و مي‌گويد: "امين براي درس خواندن در اين تك اتاق معذب است و حتي اين انبار را هم به ما نمي‌دهند. پر از آشغال است ولي مي‌گويند همين یک اتاق براي شما كافي است."
 
ربیع، افسانه و امین را می گذاریم و می رویم؛ از خانه کوچک و آرام آنها به خیابان های شلوغ و پرنور شهر می رسیم؛ خیابان هایی با ساختمان های بلند و مغازه هایی با ویترین های رنگارنگ؛ در و دیوار شهر گاهی چشم آدم را می زند و دوست داری برای لحظه ای هم که شده چشم بر همه آنها ببندی و آرام بگیری.
 
گزارش از خبرنگار اجتماعی ایسنای خوزستان: خدیجه نیسی


 

 
 


[ یکشنبه سیزدهم فروردین 1391 ] [ 15:23 ] [ فانوس2 ]
دانشمندان روشی برای نمایش احساسات افراد به نابینایان پیدا کرده‌اند. یک وب‌کم، تصویر فرد مقابل را ثبت می‌کند و پس از تحلیل نرم‌افزاری، نتیجه آن روی نمایشگر انعطاف‌پذیری به شکل حروف بریل مشخص می‌شود.


ابوالفضل کریمی: بدون داشتن قدرت بینایی ، تفسیر کردن و فهمیدن حالات چهره دیگران ممکن نیست .اما شفیق الرحمان از دانشگاه Umeå در تز دکترای خود، فناوری جدیدی را معرفی کرده که این محدودیت را برای نابینایان برطرف می‌کند. این فناوری که کد بریل برای احساسات نام دارد، می‌تواند فرصت‌های تازه‌ای را برای ارتباطات اجتماعی به نابینایان بدهد.

به گزارش ساینس دیلی، نداشتن حس بینایی می‌تواند زندگی یک فرد را با محدودیت‌های زیادی روبه‌رو کند. شاید آشکارترین محدودیت ، مشکل مسیریابی و راه رفتن باشد، اما جزئیات کوچک زندگی روزانه نیز از جمله مواردی است که یک فرد نابینا قادر به دیدن آن‌ها نیست.

ندیدن چهره فرد در حین صحبت کردن یکی از این محدودیت‌هاست . حالات چهره اطلاعات احساسی زیادی را منتقل می‌کنند و در ارتباطات اهمیت بسیار زیادی دارند. برای مثال دیدن یک لبخند در چهره دیگران می‌تواند نشان‌دهنده لذت ، جلب توجه ، آرامش و مانند آن باشد . به این ترتیب از دست دادن حالات چهره می‌تواند موانعی را در ارتباطات اجتماعی برای نابینایان به همراه داشته باشد.

شفیق الرحمان در این باره گفت: «افراد نابینا سعی می‌کنند با استفاده از حس‌های دیگر مانند شنیدن، قسمتی از این اطلاعات از دست رفته را جبران کنند. اما فهمیدن احساسات پیچیده فقط از طریق صدا مشکل است».

او در تز دکترای خود به یک مشکل جدی پاسخ می‌دهد، این‌که چگونه می‌توان به افراد نابینا امکان دیدن احساسات دیگران را داد؟

برای ممکن ساختن این خواسته ، یک گروه تحقیقاتی فناوری جدیدی را با استفاده از وب‌کم‌های معمولی ، یک سخت‌افزار کوچک به اندازه یک سکه و یک صفحه نمایش لمسی موسوم به tactile display طراحی کردند. با استفاده از این تجهیزات محققان توانستند به نابینایان امکان تفسیر مستقیم احساسات دیگران را بدهند.

اطلاعات تصویری از طریق دوربین به یک الگوی لرزان پیشرفته تبدیل شده و توسط این صفحه نمایش‌های لمسی روی پوست فرد نابینا نمایش داده می‌شود . لرزاننده‌ها به صورت متوالی فعال می‌شوند تا اطلاعات داینامیکی را در مورد نوع احساس یک فرد و میزان شدت آن فراهم کرده و به فرد نابینا منتقل کنند.

اولین قدم برای کاربران یادگرفتن الگوهای چهره است . ابتدا حس‌های مختلف در برابر یک دوربین نمایش داده شده و سپس ترجمه آن‌ها به صورت یک الگوی لرزان در می‌آید. در حین این آزمایش، یک صفحه نمایش لمسی در پشت صندلی فرد نابینا وصل می‌شود. البته در هنگام ارتباط با دیگران می‌توان از یک صفحه جایگزین که روی ساعد نصب می‌شود نیز استفاده کرد.

مهم‌ترین موضوع در این تحقیقات، توصیف احساسات مختلف و پیدا کردن راهی برای نمایش آن‌ها با استفاده از مهندسی بیوپزشکی پیشرفته و فناوری‌های تصویری کامپیوتری است . بودجه این پروژه توسط شورای تحقیقات سوئد تامین شده است.

محققان شرکت Videoakt AB برای این فناوری که به زودی به عنوان یک محصول جدید در بازار به فروش خواهد رسید، موفق به دریافت حق اختراع و ثبت شده‌اند. البته میتوان از این فناوری به عنوان یک ابزار ارتباطی برای دیدن انسان‌ها در قسمت‌ها و کاربردهای دیگر نیز استفاده کرد.

شفیق الرحمان در این باره گفت: «ما با موفقیت توانستیم این فناوری را در تلفن‌های همراه برای نمایش لمسی مسابقات زنده فوتبال و انتقال اطلاعات احساسی انسان‌ها از طریق لرزاننده‌ها استفاده کنیم. این یک روش جالب و منحصر به فرد برای استفاده بهتر از تلفن‌های همراه است». 


منبع سايت خبرآنلاين

[ یکشنبه ششم فروردین 1391 ] [ 20:28 ] [ فانوس2 ]

سعي كردم به جاي لينك خود عكسها رو منتشر كنم ولي خب انگار سايزشون بزرگتر از صفحه ي مطلب وبلاگ بود كامل نشون داده نمي شدن.برا ي همين هم مجبور شدم اين جوري عمل كنم.خلاصه به بزرگي خودتون ببخشيد و از تماشاي تصاوير لذت ببريد:

كارگاه: دوس داشتم اونجا بودم.حتما تجربيات جالبي اتفاق افتاده. :)

در اتاق كانون: قديمي ها حتما از ديدين تابلو و اتاق كانون خوشحال ميشن.مثل خود من. :)

كارگاه 

بازم كارگاه: به نظر كارگاه خوبي بوده.دلم كشيد. :)

در باغ ارم: ياد همايش كانون افتادم كه رفتيم باغ ارم و يكي از بچه ها سه تار زد.ما شب هم رفتيم.يادش بخير.

بازم در باغ ارم

با تشكر ويژه از خانم ذوالفقار لو كه زحمت ارسال عكسها رو قبول كردن.

[ سه شنبه یکم فروردین 1391 ] [ 18:1 ] [ فانوس2 ]
سالي پر از شادي سلامتي ارامش و عشق براي همه ي فانوسي ها آرزو مي كنيم.

با اين اميد كه سال نود و يك سالي سرشار از تلاش و كوشش و موفقيت در برداشتن گامهايي براي نيل به اهداف انساني كانون باشد.


[ یکشنبه بیست و هشتم اسفند 1390 ] [ 13:15 ] [ فانوس2 ]

این مطلب رو دبیر فعلی کانون سرکار خانم غزاله ذوالفقارلو آماده کردند.ضمن تشکر از ایشون توجه شما رو به فعالیت های کانون در سال 90 و برنامه های کانون برای سال 91 جلب می کنم:

به نام خدا
 امسال انتخابات کانون ها دیر برگزار شد. یک هفته مانده به امتحانات میان ترم.
در انتخابات 4 نابینا و 4 بینا به عنوان اعضای اصلی انتخاب شدند. سحر علی پور، امید فلاحتی، سعید شریفی، فاطمه آسمانی از دانشجویان نابینا. سید مجتبی طباطبایی، فاطمه ناجی، غزاله ذوالفقارلو، نسرین امینی از دانشجویان بینا. که در اولین جلسه که با حضور دبیر اسبق کانون، خانم مریم ملایی، تشکیل شد، به اتفاق نظر همه، غزاله ذوالفقارلو، از بچه های شورای مرکزی قبل، به عنوان دبیر و سید مجتبی طباطبایی به عنوان نائب دبیر مشخص گردیدند.
 در تاریخ 30 آذر 90 بازدید از شوریده را داشتیم. که این بار مشکلاتی نه از سوی مدیر شوریده یا همکاران در ناحیه 4 که از سوی مدیر امور فرهنگی ما را همراهی کرد. مثل لزوم تفکیک جنسیتی دانشجویان...که برای رفع این مشکل تنها دانشجویان دختر و اعضای فعال پسر کانون فانوس را برای بازدید به شوریده شیرازی بردیم. و در شوریده هم دانش آموزان پسر و هم دانش آموزان دختر را در یک مکان بدون تفکیک جنسیتی داشتیم.برنامه امسال که مصادف با شب یلدا بود، همراه با قصه خوانی بخش کودک و گرفتن فال حافظ برگزار شد.اجازه اجرای موسیقی را هم نداشتیم از طرف مدیر امور فرهنگی. اجازه عکسبرداری و فیلمبرداری هم از طرف مدیر شوریده از ما گرفته شد.  
آخرین برنامه ی امسال ما کارگاه آشنایی با نابینایان بود که در تاریخ 16 و 17 اسفند برگزار شد. کارگاه آشنایی با نابینایان در چند بخش کارگاه آموزش خط بریل، کارگاه جهت یابی، کارگاه مهارت زندگی ویژه نابینایان و کارگاه ارتباط با نابینایان با حضور سه استاد از شیراز برگزار گردید. نگهدار برزگر (کارگاه جهت یابی)، کریم کریمی (کارگاه ارتباط با نابینایان)، مریم رهنما (کارگاه مهارت زندگی). که در عصر روز دوم کارگاه به همراه مشاور، خانم رهنما، تعدادی از دانشجویان نابینا و برخی از دانشجویان بینا در باغ ارم برگزار شد. که اتفاق نظر بر این است که بهترین بخش کارگاه بود.
یک اتاق کامپیوتر با 4 سیستم در کتابخانه میرزای شیرازی در حال آماده شدن برای بهره برداری دانشجویان نابیناست که در صورت لزوم امکان گسترش فضا به دو اتاق هم هست.همچنین یک پرینتر بریل هم برای دانشجویان نابینا تهیه شده.البته اینها حاصل تلاش دوستان کانون فانوس در سال گذشته هست.
از برنامه های آتی کانون فانوس امسال، انتشار نشریه پس از عید و برگزاری اردوی یکروزه برای دانشجویان نابینا می باشد.

[ یکشنبه بیست و هشتم اسفند 1390 ] [ 9:40 ] [ فانوس2 ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

ما فانوس افروزیم.کارمان عرضه محبت عشق به همنوع و انساندوستی است.